آیا این سیستم سه تایی سیمپلکس پایدار خواهد بود؟

مدیران انجمن: parse, javad123javad

ارسال پست
نمایه کاربر
rohamjpl

نام: Roham Hesami رهام حسامی

محل اقامت: فعلا تهران قیطریه بلوار کتابی 8 متری صبا City of Leicester Area of Leicestershire LE7

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 1881

سپاس: 3351

جنسیت:

تماس:

آیا این سیستم سه تایی سیمپلکس پایدار خواهد بود؟

پست توسط rohamjpl »

من سعی می کنم یک سیستم ستاره ای سه گانه بسازم اما مطمئن نیستم چگونه کار کند. ستاره اولیه یک ستاره M0Ve (ستاره شعله ور کوتوله قرمز) است. مدار دو ستاره دیگر کمی پیچیده تر است. هر دو ستاره دیگر (T0 و Y9e) به دور یکدیگر می چرخند، و یک سیاره به دور یک مرکز مشابه، خارج از کوتوله های قهوه ای (T0 و Y9e) می چرخد.
تصویر
M0Ve:
جرم: .47 خورشیدی (9.4*10^29 کیلوگرم)
شعاع: .60 خورشیدی (420000 کیلومتر)
درخشندگی: 0.041 خورشیدی
دما: 3335 K
T0:
جرم: 0.051 خورشیدی (1.0*10^29 کیلوگرم)
شعاع: 0.111 خورشیدی (77000 کیلومتر)
درخشندگی: 0.00010 خورشیدی
دما: 1722 کلوین
Y9e:
جرم: 0.0135 خورشیدی (2.7*10^28 کیلوگرم)
شعاع: 0.109 خورشیدی (76000 کیلومتر)
درخشندگی: 0.00000005 خورشیدی
دما: 260 کلوین
سیاره:
جرم: 0.79 زمینی (4.7*10^24 کیلوگرم)
شعاع: .94 زمینی (5989 کیلومتر)
آلبیدو: 0.42
تابش: 1450 W/m^2
اتمسفر: 565 میلی بار
دما: 310 کلوین
جغرافیا: صحرای جهانی در نزدیکی استوا، اقیانوس‌های P4S3 در نزدیکی قطب‌ها
روز Sidereal: 34.75 ساعت
کانون Y9e و T0 حدود 0.41 AU (61300000 کیلومتر) از M0e است، در حالی که این سیاره حدود 0.072 AU (10800000 کیلومتر) از مرکز کوتوله های قهوه ای فاصله دارد. کوتوله های قهوه ای بسیار نزدیک به جدا شدن توسط یکدیگر هستند، در فاصله 500000 کیلومتری از یکدیگر (محدودیت Roche 290000 کیلومتر است).
آیا این سیستم در مقیاس صدها میلیارد سال پایدار است؟
تقریب مرتبه اول:
فاصله ها و نسبت جرم باید زیاد باشد. به عنوان مثال. جرم خورشید در مقایسه با هر یک از سیارات بزرگ است. این امر خورشید را به عامل گرانشی غالب در منظومه شمسی تبدیل می کند.
مشتری تعداد زیادی قمر دارد که برخی از آنها بسیار بزرگ هستند، اما همه آنها در مقایسه با مشتری کوچک هستند.
زمین و ماه غیرعادی هستند:نسبت جرم فقط 80:1 است
ماه به اندازه کافی از زمین دور است که مدارش به دور خورشید دائماً به سمت خورشید مقعر است -- مدار به دور زمین فقط میزان مقعر بودن آن را تغییر می دهد.
بنابراین اگر ثبات می خواهید: مدار جفت دوتایی به دور مرکز باریسنتر آنها باید در مقایسه با مدار آنها به دور اصلی خود کوچک باشد.
مدار سیاره باید در مقایسه با مدار جفت دوتایی بزرگ باشد.
با وجود دور بودن از جفت دوتایی، این سیاره نباید در طول مدارش به طور محسوسی به ستاره اولیه نزدیکتر باشد.
تقریب مرتبه دوم: به دنبال تشدید باشید. آنها را در سیستم های مختصات مختلف جستجو کنید.
جلوه‌های مرتبه سوم: یک جفت ستاره، حتی ستاره‌های کوچک، که خارج از محدوده Roche در حال چرخش هستند، گمان می‌کنم که کشش قاب نسبیتی داشته باشند.hope I helped you understand the question. Roham Hesami, sixth
semester of aerospace engineering
smile072 smile072 رهام حسامی ترم ششم مهندسی هوافضاتصویر
تصویر

ارسال پست