منو

فلسفه در گذر زمان

فلسفه در گذر زمان
 * حدود  1500  تا 500  سال پیش از میلاد مسیح ﴿پ.م.﴾ ׳
جریان فکرى طبیعت باورى، دیالکتیکى، آیینى  اعتقادى در ایران: ׳
کیش مهر ﴿میتراییسم﴾، آیین زرتشت ﴿مزده یسنه﴾. ׳
 اندیشه هاى متافیزیکى  مذهبى و نظرآورانه ﴿سپکولاتیو﴾ در هند: ׳
ریگ ودا، برهما، اوپانیشاد. ׳
 
در سده ششم پ.م. ׳
 حکمت تائو ﴿ دائو﴾ در چین:  لائوتسه. ׳
  فلسفه عملى در چین:  کنفوسیوس. ׳
حکمت رهایى از رنج :  بودا  در هند. ׳
  فلسفه طبیعى در یونان : تالس، آناکسیماندر، آناکسیمنس.  راز اعداد: فیثاغورس. ׳
 هستى ثابت: کزنفون، پارمنیدس. ׳
 
در سده پنجم پ.م. ׳
همه چیز روان و جارى است: هراکلیت. ׳
 عشق و نفرت بعنوان نیروهاى سازنده و تعیین کننده جهان: امپدوکلس. ׳
اتمیسم: لویکیپ، دمکریت. ׳
 سوبژکتیویسم، روشن گرى: سوفیست برجسته؛ پروتاگوراس. ׳
طرح پیگیرانه دیالوگ، خودآگاهى فردى: سقراط. ׳
 
در سده چهارم پ.م. ׳
  ذهن پردازى، ایده آلیسم : افلاطون. ׳
علم تجربى، رئالیسم : ارسطو. ׳
 مکتب کلبیان؛ بى نیازى، خودسالارى: دیوژن. ׳
 
از سده سوم پ.م. تا چهار صد سال پس از میلاد مسیح
 رواقیون، فلسفه هاى التقاطى: زنون، سنکا، اپیکتت، مارک آورل. ׳
 دورى از درد، لذت طلبى : اپیکور، لوکرتیوس. ׳
 شک گرایى : پیرون . ׳
آموزش هاى جهانگیر مانى :  نبرد نور و تاریکى . ׳
درهم آمیزى فلسفه یونانى با یزدان شناسى یهودى در سده نخست: فیلون . ׳
 درهم آمیزى فلسفه یونانى با حکمت شرقى و مسیحیت : عرفان. ׳
  سده دوم و سوم میلادى : یزدان شناسى سیستماتیک زرتشتى با تلاش هاى
تنسر، اردوبراف، کرتیر، آذرباد مهرسپندان . ׳
نوافلاطون گرایى : آمونیوس ساکا، پلوتین . ׳
شکل گیرى دگماتیسم مسیحى : آگوستینوس . ׳
جنبش مزدک، آموزش نور و ظلمت:  نور آگاه و ظلمت کور است. ׳
 
سده پنجم میلادی
 بزرگمهر بختگان: سیاستمدار، دانشمند و فیلسوف اخلاق. ׳
 
سده ششم و هفتم میلادی
روزبه ابن مقفع: اندیشمند نابغه ایرانى، مترجم فرهنگ ایرانى و یونانى به زبان عربى. تهیه و ترجمه کلیله و دمنه از پهلوى. ׳
 
سده هشتم تا سیزدهم میلادی
رنسانس شرق : محمد زکریاى رازى، ابو ریحان بیرونى، ناصر خسرو . ׳
  فلسفه در خدمت دین و یزدان شناسى : کشمکش سکولاستیک ؛ نزاع میان رآلیسم و نومینالیسم در اروپا. ׳
فلسفه لذت و مرگ، آزاد اندیشى :  خواجه ابوالفتح عمر خیام نیشابورى. ׳
فلسفه نور: فیلسوف گرانقدر سهروردى ﴿شیخ اشراق﴾. ׳
نوآورى اندیشمندان ایرانى و عرب : فارابى، ابن سینا، غزالى، فخر رازى، ابن رشد. ׳
 دوران اوج گیرى فلسفه در جهان اسلام. ׳
قله عرفان ایرانى : مولانا جلال الدین بلخى ﴿مولوى﴾ . ׳
 
سده سیزدهم و چهاردهم میلادی
  دوره درخشش سکولاستیک: اکوییناس ﴿توماس فون آکوین﴾. ׳
  جدایى علم و فلسفه : آلبرتوس ماگنوس، راجر بیکن، دان سکات، ویلیام اوکهام، ׳
 عرفان آلمانى؛ مایستر اکارت . ׳
 بررسى هاى ژرف فلسفه اخلاق در ایران: خواجه نصیرالدین طوسى، ابوعلى مسکویه، جلال الدین دوانى . ׳
فلسفه شناخت : علامه قطب الدین شیرازى . ׳
 
سده چهاردهم و پانزدهم میلادى
 جنبش دراویش ایرانى : سربداریه ﴿خراسان، کرمان﴾، مرعشیه ﴿گیلان، مازندران﴾، ׳
 حروفیه ﴿آذربایجان﴾. ׳
آزاد اندیشى، خرافات ستیزى : حافظ ؛ عارف، فیلسوف و ادیب . ׳
 آغاز اومانیسم ایتالیایى : فرانسسکو پترارکا
شکوفایى فلسفه در ایتالیا : پیکو دلا میراندولا . ׳
 
از سده پانزدهم میلادى
چهره هاى معتبر تاریخ تفکر فلسفى ایران: ملاصدرا، دوایى، میرفندرسکى، میرداماد، لاهیجى. ׳
 روشنگران ایرانى در دوران جدید: سید جمال الدین اسدآبادى، ملکم خان، میرزا آغا خان کرمانى، شیخ احمد روحى، طالبف، مراغه اى، ملک المتکلمین، دهخدا، شیخ محمد
خیابانى، تقى ارانى .... ׳
گذار به دوران جدید، شناخت ریاضى طبیعت : نیکلاوس کوزانوس . ׳
دوران جدید در غرب: رنسانس، رفورم، اومانیسم ؛ پژوهش، آزمایش، تجربه . ׳
  تئورى حکومت : توماس مور، ماکیاولى . ׳
 سیستم کپرنیکى : حرکت زمین بدور خورشید. ׳
 ظهور گروه بزرگى از فیلسوفان، اندیشمندان و پژوهندگان رشته هاى گوناگون در غرب  که تا زمان کنونى همچنان و بدون وقفه ادامه دارد. ׳