این ها نه تنها پارسی اند بلكه تراز بالاتری از فرهنگ را میرسانند، چرا؟
عرب های باستان، تا زمان اسلام، هیچ فرمانروایی یگانه و ارتش و شهربانی و نیروهای نگهبان دیگر نداشتند
( از بیخ شهری نداشتند كه شهربانی هم داشته باشند)، به هرروی برای همین، فرهنگ قبیله ای بیابانی
فرمان بر آن سرزمین میراند و قبیله ها كاری نداشتند جز آنكه از همدیگر شتر و بـُز و زن و بچه و خرما و ... بدزدند.
به زبان دیگر همواره سایه ی جنگ بر آن بیابانها افتاده بود و این بود كه هرگاه دو تازی جایی به هم نزدیك میشدند،
بیم آن داشتند كه یك دزدی و یا آدم ربایی و آدمكشی در كار است و برای آنكه بهم نشان دهند كه امروز دزدی نمیكنند،
میگفتند "سلام" كه به چم " صلح" در زبان امروز ماست و كوتاه شده ی " السلام علیك" است به چم " صلح بر تو" ،
به زبان امروز ساده " نترس نمیخوام بكشمت !"، ولی در ایران باستان، چون هم سده ها فرمانروایی سراسری و
شاهنشاهان و قانون و ارتش و شهربان ها بودند و هم بالاتر از آن، همه به یك دین آشتیجوی یكتاپرستی كه به
كردار نیك فرا میخواند، گرایش داشتند، آشتی و ارام ( صلح) برای آنها چیزی روزمره و سرشتین بود و هرگز یك ایرانی
با دیدن ایرانی دیگر، گمان نمیكرد كه برای بـُـز دزدی و دست درازی ( تجاوز) به زن و بچه آمده است، پس نیازی به گفتن
"آشتی باد" نبود. آنچه برای ایرانیان، یا همان نیاكان پاك ما، مهند* بوده، تندرستی بوده و واژه ی " درود" به چم چیزی
جز همین تندرستی نیست!، به زبان دیگر: زمانی كه میگوییم " درود بر تو" همان " سلامتی برای تو" است و در گاه جدا
شدن از هم میگفتند " بدرود" برابر همان " (برو) به سلامت " و یا " خدانگهدار تو باد" كه به كوتاهی همان " خدانگهدار" است.
پس چه بهتر كه امروز هم ما ایرانیان، برای اینكه نشان دهیم كه دارای فرهنگ و شهرمندی والا هستیم، و نه بیابانی،
از "درود" بجای" سلام" بهره ببریم و هم اینكه پارسی شیرین گفته باشیم.
ز یزدان و از ما بر آن کس درود
که تارش خرد باشد و داد پود.
فردوسی
درود جهان آفرین بر تو باد
بر آن کس که او چون تو فرزند زاد.
فردوسی
*مهم
![smile072 smile072](./images/smilies/72.gif)