کلمه کلیدی مورد نظر ما :
انتروپی هست.
همان اصطلاحی که به مقدار بی نظمی یک سیستم تعبیر شده ... به عبارتی کاهش آنتروپی برابر است با کاهش بی نظمی یا افزایش نظم.
بنابراین جدا از تعاریف فیزیکی مصطلح و کاربردی ؛ می توان مقدار نظم درون یک سیستم را به کمیتی مربوط به آنتروپی آن سیستم مرتبط دانست.
سطج یک سی دی خام هر چند در ابتدا ظاهری هموار و دارای نظم خاصی می باشد ولی بعد از درج اطلاعات روی آن با وجودی که این نظم ظاهری با برجستگی ها و فرو روفتگی هایی خدشه دار میشود ولی در واقع با حک شدن اطلاعاتی معنی دار سیستم دارای نظمی واقعی میشود. اگر از این دیدگاه به یک سیستم نگاه کنیم می توان علم ترمودینامیک را مستقیما به انفورماتیک ربط داد.
کتاب زیر با عنوان آنتروپی و نظریه اطلاعات به شکل جالبی موضوع را از دید یک ریاضی دان بیان کرده.
http://www-ee.stanford.edu/~gray/it.pdf
تولید یک عدد تصادفی از جمله مسائل جذابیست که در این کتاب به آن پرداخته اند.
مطالب فوق با این هدف گفته شد که مفهوم ظاهری نظم را در ذهن خواننده روشن تر نماییم :
بین دو رشته : 0009999000999000999
و : 764857634875637456387465
نمی توان قضاوت کرد کدام منظم تر هستند. در عمل و در طبیعت و با بر هم کنش های میان ذرات در بستر زمان این واقعیت روشن میگردد.
موضوع نظم را همین جا رها میکنیم و به دنیای کامپیوتر بر میگردیم.
همانگونه که گفته شد الگوریتم ها و داده ها در بستر محاسبه ، نتایج از پیش درخواست شده ای را برایمان فراهم میکنند. این روشی بوده که سالها در کامپیوتر مورد استفاده قرار میگرفت.
ولی همیشه بشر در این فکر بوده و هست که هوشمندی یک کامپیوتر را به یک انسان نزدیک کند. ولی تفاوت هایی اساسی در این میان وجود داشت. یکی اینکه برنامه های کامپیوتر ساخت یافته بودند یعنی دستورات به ترتیب از بالا به پایین اجرا میشدند و این با ساختار هوشمندی انسان متفاوت بود. دوم اینکه یک برنامه همیشه یک راه را دنبال میکرد و این قانونی اساسی در پردازش سنتی بود که یک مساله، همیشه یک جواب را داشته باشد ( سیستم منطقی ) و البته راه ساده ای برای پردازش هم با سیستم دو دویی تعریف شده بود که سدی بود برای هر چه هوشمند کردن رایانه ها...
برای تمام موانع فوق راه حل هایی توسط بشر ابداع شده ... برنامه نویسی ساخت یافته با شی گرا جایگزین شد و نگاه دو دویی با سیستم لوجیکال جای خود را به نگاهی جدید بنام منطق فازی داد.
دوران محاسبه های تکراری هم به پایان رسید و شبکه های عصبی پنجره ای جدید بود به دنیای هوش مصنوعی.
مثال زیر را در نظر بگیرید :
سوال ورودی ---> الگوریتم پردازش ---> جواب خروجی
262345566 ---> 1111111111111 ---> 45
262345566 ---> 1111331111111 ---> 45.6
262345566 ---> 1111331111444 ---> 45.61
هر بار سوالی از سیستم پرسیده میشود و پاسخی دریافت میگردد ولی در این میدان خود برنامه هم به تکمیل و توسعه خود دست میزند و در واقع در مسیر تکامل قرار میگیرد. اینکه نتیجه دفعه قبل چقدر مفید بوده الگوریتم دفعه بعد را اصلاح میکند و پدیده یادگیری رخ میدهد.
یک برنامه بازی شطرنج که با سیستم عصبی طراحی شود هیچگاه با یک روش دو بار مات نمیشود. بر خلاف برنامه های سنتی که مطمئنا اگر با یک روش یکبار مات شدند بار دیگر هم مغلوب خواهند بود.
در این مثال 1111331111444 از 1111111111111 منظم تر و با شعور تر خواهد بود. در واقع
آنتروپی کمتری خواهد داشت.
این یعنی شعور ... و شعور همان حیات است ...
بدون هیچ توجیه غیر مادی و متافیزیکی ...
مغز یک نوزاد تازه متولد شده نقش همان یک های پی در پی را دارند و مغز یک دانشمند خبره چنان منظم شده که آنتروپی فوق العاده منفی را در خود دارد.
عنوان تاپیک را بار دیگر مرور کنیم : فیزیک در کامپیوتر -- کامپیوتر در فیزیک
با دیدگاه فوق حتی این دو هم به یک چیز تبدیل میشوند.
فیزیکی که درون خودش کامپیوتر ( رایانه ؛ انسان و ... ) را می سازد و کامپیوتری که با هوشمندیش علم فیزیک (شعور اجتماعی) را به جلو میبرد.
نوبت دوستان هست تا نظراتشان را بیان کنند. به نظر من حرکت به سمت بی نظمی کمی دچار تردید شده ...