لندینگ گیر

مدیران انجمن: javad123javad, parse

ارسال پست
نمایه کاربر
rohamjpl

نام: roham hesami

محل اقامت: Tehran -Qeytariyeh, Ketabi Street, 8 meters from Saba

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 626

سپاس: 391

جنسیت:

تماس:

لندینگ گیر

پست توسط rohamjpl »

ارابه فرود یا Landing Gearتمامی هواپیماهایی که در جهان از ابتدای اختراع تا به الان ساخته شده اند، برای فرود آمدن به ۲ نوع ارابه و یا چرخ فرود اتکا می کنند و از آن چرخ ها برای فرود خود استفاده می کنند. در این حالت یکی ارابه های اصلی که در زیر بال و یا بدنه ی اصلی قرار گرفته است و ارابه ای دیگر که در زیر دماغه ی هواپیما است، از آن برای حفظ تعادل استفاده می شود.قسمتي از هواپيما كه چرخ‌ها در آن قرار مي‌گيرند، محل جمع شدن ارابه فرود مي‌گويند و فقط به هنگام نشست و برخاست هواپيما از آن‌ها استفاده مي‌شود. عمل جمع شدن و باز شدن چرخ‌ها توسط عمل‌كننده‌هايي با استفاده از سيستم‌هاي هواپيما از قبيل هيدروليك و ....صورت مي‌گيرد و به هواپيما اجازه مي‌دهند روي زمين فرود آمده و حركت كند و در طول پرواز، هواپيما به آن‌ها نياز ندارد. به گزارش خبرنگار سرويس : چرخ‌ها بعد از برخاستن هواپيما جمع مي‌شوند و اين عمل به يك دليل مهم صورت مي‌گيرد و آن اين است كه براي آن كه هواپيما سرعتش زياد شود، بايد كمترين مقاومت را در برابر هوا داشته باشد. يعني بايد به بيشترين حالت آيروديناميكي ممكن برسد. اگر چرخ‌ها جمع نشوند يك مقاومت جدي در برابر باد ايجاد خواهد شد و مانند ترمز باعث كاهش سرعت مي‌شوند. هواپيما چگونه روي باند فرود ترمز كرده و متوقف مي‌شود؟ هنر خلبان اين است كه هواپيما را آرام در محلي مشخص و با سرعتي خاص روي باند فرودگاه بنشاند. اگر باد جانبي خيلي قوي باشد، سكان هدايت بايد بسرعت وارد عمل شود. وقتي هواپيما با زمين تماس مي‌گيرد، سرعتش بيش از 200 كيلومتر در ساعت است كه اين سرعت بايد به شدت كاهش يابد، در غير اين صورت هواپيما از باند خارج مي‌شود. با اين كار باله‌ها بلند مي‌شوند و زمينه ترمز در هواپيما را فراهم مي‌كنند.تصویر
هواپیما
ارابه فرود سازه ای است که هواپیما در هنگام توقف یا حرکت بر روی زمین از آن استفاده می کند. ارابه فرود معمولاً دارای چرخ است ولی در برخی هواپیماها اسکی (استفاده بر روی برف) و محفظه هوا (استفاده بر روی آب) نیز به جای چرخ به کار می رود.
در نگاه کلی ارابه فرود را به دو نوع ثابت و جمع شونده تقسیم می کنند، در ابتدا تمام هواپیماها دارای ارابه فرود ثابت بودند همانطور که از اسم این نوع ارابه فرود معلوم است این ارابه فرودها روی بدنه هواپیما ثابت هستند و پس از بلند شدن هواپیما از روی زمین تغییری در مکان ارابه فرود به وجود نمی آید، با پیشرفت تکنولوژی و افزایش سرعت هواپیماها و برای کاهش درگ و به طبع کاهش مصرف سوخت و در نتیجه افزایش برد هواپیما نیاز به نوع دیگری ارابه فرود احساس میشد که به ارابه فرود جمع شونده مشهور است.
ارابه فرود دو وظیفه اصلی دارد:
تحمل وزن هواپیما بر روی زمینتصویر
جذب نیروهای وارده به هواپیما در حین تماس با زمین، فرود و خزش
شکل ابتدایی ارابه های فرود به این صورت بود که دو چرخ جلوتر از مرکز ثقل هواپیما و یک چرخ کوچک در انتهای هواپیما و زیر دم قرار میگرفت که وزن کلی هواپیما را تحمل می کرد.
یکی از نکات مثبت در استفاده از این نوع ارابه فرود در هواپیماهای ملخ دار این بود که با توجه به پایین رفتن دم یک فاصله ایمن بین نوک ملخ و زمین ایجاد می شد، اما از نواقص این ارابه های فرود می توان به زاویه دید خلبان در حین عملیات نشست و برخاست هواپیما و همچنین خزش اشاره کرد، چراکه با توجه به زاویه هواپیما دید خلبان بنحوی نبود که بتواند به اطراف پرنده خود و همینطور افراد دور و بر هواپیمای خود اشراف داشته باشد، این زاویه دید نامناسب باعث می شد خلبان در هنگام فرود به باند نیز تسلط نداشته باشد که ایمنی پرواز به خطر می افتاد.
برای مرتفع کردن نواقص طرح قبلی شکل نوین ارابه های فرود (شکل کنونی ارابه های فرود در هواپیماهای مسافربری) طراحی شد که به جای چرخ زیر دم از یک چرخ در زیر دماغه هواپیما استفاده می شود (دو چرخی که در هواپیماهای اولیه جلوتر از مرکز ثقل قرار داشتند نیز عقب تر از CG قرار گرفتند) که هواپیما را در زاویه ای قرار می دهد که ایمنی آن در شرایط مختلف به خطر نمی افتد، لازم به ذکر است که چرخ زیر دماغه nose landin gear و چرخ های زیر دیگر ارابه فرود اصلی یا main landing gear نامیده می شوند.
در طراحی جدید با توجه به وزن و اندازه هواپیما تعداد متعددی ارابه فرود اصلی قرار می گیرد
برای کاهش کشیدن در زیر واگنهای هواپیما ، به بالها و / یا بدنه چرخیده با سطح چرخانده شده یا در پشت درهای نصب شده مخفی پنهان می شوند. به این چرخ دنده جمع می شود . اگر چرخ ها کاملاً جمع نشوند اما تا حدی در معرض جریان هوا بیرون بیایند ، به آن دنده نیمه جمع شدنی می گویند.تصویر
بیشتر چرخ دنده های جمع شونده به صورت هیدرولیکی کار می کنند ، اگرچه برخی از آنها با هواپیما بسیار سبک کار می کنند یا حتی به صورت دستی کار می کنند. چرخ دنده در محفظه ای بنام چاه چرخ قرار دارد.
خلبانان تأیید می کنند که تجهیزات فرود آنها پایین است و قفل شده است به "سه سبز" یا "سه در سبز" اشاره دارد ، اشاره به چراغ های نشانگر الکتریکی (یا صفحه های رنگ آمیزی شده از واحدهای نشانگر مکانیکی) از چرخ دنده / چرخ عقب و دو اصلی چرخ دنده چراغ های سبز چشمک زن یا چراغ های قرمز نشان می دهند که دنده در حال عبور است و نه بالا و قفل شده یا پایین و قفل شده است. هنگامی که چرخ دنده کاملاً محکم با قفل های بالا جمع می شود ، چراغ ها معمولاً خاموش می شوند تا از فلسفه کابین خلبان تاریک پیروی کنند. بعضی از هواپیماها دارای چراغ های نشانگر دنده
اینجا می رود از همان ابتدا
چرخ دنده های فرود هواپیمای مدرن از نوع شوک های اولئو پنوماتیک هستند ، به این معنی که آنها کمک فنرهایی هستند که از هوا و روغن اگر می خواهید
4 نوع پایه استرینگ چرخ دنده فرود وجود دارد که همه آنها برای کمک به "شوک" از فرود شما طراحی شده اند. در اینجا نحوه کار آنها وجود دارد.
Struts سختتصویر
پایه های صلب نوع اصلی چرخ دنده ها بودند. ایده ساده بود: چرخ ها را به چارچوب هوا جوش دهید. مشکل فرود ناقص بود. یک لمس سخت به این معنی بود که انتقال بار شدید شوک مستقیماً وارد چارچوب هواپیما شد. و خلبان و مسافران قطعاً آن را احساس کردند.
اندکی بعد مهندسان هواپیما لاستیک های بادی را روی هواپیما گذاشتند و هوا بار ضربه را نرم کرد. گرچه راه حل مناسبی نبود ، اما قطعاً کمک کرد.
گرچه این روزها آنها را اغلب مشاهده نمی کنید ، هنوز هم می توانید شیب های سخت روی سطح شیب دار پیدا کنید. تقریباً همه هلی کوپترها از آنها به صورت لغزش های فلزی متصل به قاب هلیکوپتر استفاده می کنند.
استرچ های فولادی بهاری
یکی از رایج ترین سیستم های فرود استرینگ در هواپیماهای عمومی هواپیمایی ، پایه فولادی فنر است.
در بسیاری از طراحی های هواپیما ، به ویژه منفردهای سسنا ، از پایه های دنده ای فولادی فنر شوک (تخت یا لوله ای) استفاده می شود ،
با لمس هواپیما به سمت پایین ، فنرها به سمت بالا خم می شوند ، پراکنده می شوند و بار ضربه را به سرعت به چوب هواپیما منتقل می کنند که (امیدوارم) هواپیما را خم نکند. فولاد فنر محبوب است زیرا از نظر مکانیکی ساده است ، به طور معمول سبک است و به تعمیر و نگهداری کمی نیاز دارد.تصویر
طناب بانجی
طناب های بانجی اغلب در هواپیماهای چرخ عقب و هواپیماهای backcountry یافت می شوند. ت.
تارهای بانجی دقیقاً همین است - یک سری تارهای الاستیک بین قاب هوا و سیستم دنده انعطاف پذیر پیچیده شده ، به چرخ دنده اجازه می دهد تا بار ضربه ای را به هواپیما منتقل کند با سرعتی که به هواپیما آسیب نرساند. در حالی که برخی هواپیماها از بالشتک لاستیکی از نوع دونات استفاده می کنند ، بیشتر آنها از رشته های جداگانه مواد الاستیک برای از بین بردن شوک استفاده می کنند ، مانند آنچه در تصویر زیر مشاهده می کنید.
طرح های ساده چرخ دنده فرود از نوع فنر هنگام استفاده در هواپیماهای سبک دارای برخی مزایای چشمگیر هستند. ارزان ، سبک وزن ، به حداقل تعداد قطعات نیاز دارند و اساساً فاقد تعمیر و نگهداری هستند. تارهای شوک لاستیکی با افزایش سن خراب می شوند و گاهی اوقات به تعویض نیاز دارند ، اما پایه های دنده ای از نوع فولاد فنر نوع ویتمن اغلب عمر بدون درز سیستم را حفظ می کنند و هیچ تعمیر و نگهداری ندارند.
متأسفانه ، آنها همچنین دو معایب جدی دارند. اول ، مقیاس آنها برای هواپیماهای سنگین تر خیلی خوب نیست. با افزایش وزن هواپیما ، اندازه فنرهای لاستیکی یا استیل یا کامپوزیت مورد نیاز برای جذب شوک ناشی از فرود به طور غیر عملی بزرگ می شود.
پایه دوم و شاید مهمتر ، پایه های دنده ای ساده از نوع فنر در مهار عقب نشستن سخت سخت نیست. هرچه فرود سخت تر باشد ، فنرهای چرخ دنده فرود انرژی بیشتری جذب می کنند و پس زدن آن انرژی بیشتری دارد. نتیجه این است که فرود سخت روی یک چرخ دنده از نوع فنر اغلب منجر به فرود برگشتی می شود - که در بهترین حالت ممکن است شرم آور باشد و در بدترین حالت ممکن است منجر به از دست رفتن کنترل و آسیب رسیدن به هواپیما شود.
آخرین نوع استرینگ تنها موردی است که یک ضربه گیر واقعی است. قفل شوک ، که اغلب به آن زنجیرهای اولئو یا هوا / روغن گفته می شود ، از ترکیبی از نیتروژن (یا گاهی هوای فشرده) و مایع هیدرولیک برای جذب و پراکندگی بارهای ضربه ای هنگام فرود استفاده می کند. می توانید آنها را در برخی هواپیماهای کوچکتر مانند Piper Cherokee پیدا کنید ، اما اغلب آنها را در هواپیماهای بزرگتر مانند جت های تجاری و هواپیماهای مسافربری پیدا می کنید.تصویر
پایه های شوک از دو سیلندر تلسکوپی استفاده می کنند که هر دو در انتهای خارجی بسته شده اند. سیلندر بالایی به هواپیما و سیلندر پایینی به چرخ دنده متصل است. سیلندر پایین ، که به طور معمول پیستون نامیده می شود ، همچنین می تواند آزادانه به داخل سیلندر بالایی بلغزد.
قایق "اولئو" از هوای فشرده یا نیتروژن همراه با مایع هیدرولیک برای جذب و از بین بردن شوک ناشی از فرود استفاده می کند ، و برای خنثی کردن پس زدن از زمین برای به حداقل رساندن فرودهای برگشتی استفاده می کند. این پایه از دو لوله تلسکوپی با انتهای بسته شده خارجی تشکیل شده است. از نوع فوقانی در طول تاریخ "سیلندر" و از لوله پایینی "پیستون" (به دلایلی که کاملاً مشخص نیستند) نامیده می شود.
دو سیلندر تلسکوپی محفظه ای با جابجایی متغیر تشکیل می دهند که حاوی مایع هیدرولیک در پایین و هوای فشرده یا نیتروژن در بالا است. وقتی کمپ در هنگام فرود فشرده می شود ، سیال هیدرولیکی غیرقابل تراکم حجم ثابت را حفظ می کند ، در حالی که گاز در بالای پایه به حجم کمتر و فشار بالاتر فشرده می شود. گاز فشرده مانند فنر عمل می کند و عملکرد مشابه سیم ضربه یا فولاد فنر یک چرخ دنده از نوع فنر ساده را انجام می دهد.
قسمت پایین لوله فوقانی ("سیلندر") به مهر و موم فشار قوی مجهز شده است تا از فشرده شدن و کشیده شدن پایه ، از خروج مایع یا گاز از محفظه جلوگیری کند. برای اتصالات شوک سبک ، مهر و موم ممکن است یک حلقه O ساده باشد. برای سازه های سنگین تر ، کمی عجیب تر می شود. درست در زیر مهر و موم ، یک حلقه اسکرابر وجود دارد که هدف آن جلوگیری از آسیب رساندن خاک و سایر مواد خارجی به مهر و موم در هنگام فشرده شدن پایه است. حلقه مهر و موم و تراشنده به طور معمول توسط یک حلقه ضربه محکم نگهداری می شود.
اگر به برش دو سیلندر نگاه کنید ، چیزی که تقریباً همیشه می یابید سیلندر پایینی پر از مایع هیدرولیک ، سیلندر بالایی پر از نیتروژن و یک سوراخ کوچک به نام روزنه است که این دو را به هم متصل می کند.
هنگام فرود ، فشار چرخ ها به زمین مایع هیدرولیک را از طریق روزنه بالا می برد و به محفظه بالا و نیتروژن پر می کند. همانطور که مایع از طریق سوراخ حرکت می کند (اتفاقاً خیلی سریع) ، گرما ایجاد می کند. و اساساً ، انرژی جنبشی سیال هیدرولیکی سریع حرکت می کند و به انرژی گرمایی منتقل می شود و شوک لمسی شما جذب می شود.
plate یک صفحه روزنه ، پایه را به دو محفظه تقسیم می کند. یک پین اندازه گیری مخروطی روزنه را به هنگام فشرده سازی قفسه منقبض می کند ، در نتیجه در هنگام لمس اولیه واکنش نرم و افزایش سفتی و میرایی با نزدیک شدن قدم به حالت کاملاً فشرده شده خود.
با جزئیات: هدف از "روغن" (در واقع ، مایع هیدرولیکی) در یک محفظه اولئو این است که عملکرد "فنر" گاز را کاهش دهد ، و سرعت جذب شوک های فرود را تحت فشار قرار دهد ، و عقب افتادگی پس از ضربه برای به حداقل رساندن احتمال فرود برگشتن.
برای تحقق این امر ، پایه دارای صفحه سوراخ است که قسمت مایع تحمل زیره را به دو اتاق تقسیم می کند. وقتی کمپ در هنگام فرود فشرده می شود ، مایع از طریق روزنه از محفظه تحتانی به محفظه فوقانی منتقل می شود ، و با گسترش امتداد عقب در هنگام عقب انداختن پس از فرود (یا برخاستن) ، مایع از طریق روزنه در جهت مخالف مجبور می شود . اندازه روزنه و ویسکوزیته سیال سرعت فشرده سازی یا کشیدگی پایه را محدود می کند.
اکنون اینجا جایی است که همه چیز کاملاً هوشمندانه انجام می شود. اکثر پایه های اولئو از یک "پین اندازه گیری" مخروطی استفاده می کنند تا اندازه موثر روزنه را تغییر دهند و بنابراین سرعت جریان سیال را از یک محفظه به اتاق دیگر تغییر دهند. هرچه کمپرس تراش بیشتر شود ، روزنه محکمتر می شود و مقاومت آن در برابر فشار یا کشش مقاومت بیشتری دارد.
نتیجه این است که یک چرخ دنده فرود می شود که در هنگام لمس بسیار نرم شروع به کار می کند ، و با فشرده شدن پایه و اتلاف انرژی فرود سفت می شود. وقتی تقریباً کاملاً فشرده می شوید پس از فرود ، پایه کاملاً میرایی شده و به آرامی و با اکراه زیاد عقب می رود.تصویر
تصویر

ارسال پست