آیِنه ی.. دل.. چو.. مکدّر.. شود، کوژ.. قَدَش.. یا.. که.. مقعّر.. شود ....................راست.. مگوید.. چو سخنور.. شود، وصفِ صفت.. را غلط اندر شود آینه ای... سوخته اختر.. که او، ..ریخته اش.. ریخت.. و.. هم.. آبرو ....................کژ.. چو.. نماید.. رخِ آن.. خوب خو، ختمِ بخیر.. آخِرش.. آخَر.. شود؟ نی نشود چون که بشد هم نشین، با دَد و ابلیس چو با کبر و کین ....................هر که.. نشد قلب.. ز عشق آتشین، زار.. به دوزخ رود.. اخگر شود آدمِ ابله.. به دو صد خیرگی، کِی.. رسدش.. بر صفِ حق... چیرگی ....................اوست.. فرو رفته ی.. در تیرگی، کِی.. رخش.. از... علم منوّر شود زخمْ زنان.. کرده.. برون سویِ من، تیغِ زبانش.. چه.. دراز.. از دهن! ....................رنگِ جماعت.. بکند.. خویشتن، پست.. چو حِرباء و سمندر... شود شِکوه. جوانشیری ار آرد به رب، خُرده مگیرش که بشد جان به لب ....................جهلِ بشر... کُشت وُرا.. مر.. طَرب، در غم خود.. مرغکِ پرپر شود
بیش.. دریغم.. مدار.. روی.. نما.. ای.. نگار............ گریه ی.. من.. را ببین.. آهِ مرا.. پاسخ آر عمرْ.. نهادم به کف، رو به تو.. کردم.. طرف............ یک قدمی پیش آ.. بیش... میفکن شرار دانه ی عشقت.. نهان.. کاشتم اندر.. میان............ خونِ جگر.. دادمش.. آبْ... ز چشمانِ زار نورِ رَجا.. می رسد،. از همه جا.. می رسد............ همچو گُلی.. لاله رو.. از گِلِ دل سر بر آر عشقِ تو را بُرده ام.. دل به تو.. بسْپُرده ام............ سعیِ مرا.. لطف نِه... نیکْ دهم مزدِ کار هینْ.. دُخِ زرّینْ.. شکن،... بین رخِ زرّینِ من............ لعلِ لبت.. را دمی.. بر.. لب.. زردم.. گذار رسته از این چه شدم. کوبه ی درگه شدم............ مستْ بدادم چو بر حلقه ی در سر به دار
بانوی شرقی گشا غنچه ی آن کامِ خود.......... بر منِ مسکین نما چهره ی بسّام خود ای.. مهِ شکّرفزا.. اخم.. ببَر.. از... رخت.......... فرقِ سرم.. بر بزن، جمله ی.. آلامِ خود تلخ شود... کامِ دل... گر نکنی غمزه ای......... ریز کمی قند.. زان چشم چو بادام خود رفته ز سر مستیم، مست به پیشم بیا.......... جامِ تو ام ریز می.. بی گله در جامِ خود آی.. در آغوشِ من.. بعد.. سلامت.. بگو......... شد... لبِ جامت لبم! نِه به لبم کامِ خود سرد شدم ساقیا، آتشِ.. نازت... فکن.......... ساز به رقصی عیان عشوه ی اندامِ خود زلفِ.. عنانت. بِنِه.. بر سر و بر.. گردنم.......... زود... کن آرامْ این، عاشقِ ..بدرامِ ...خود
حیله.. زنم... حیله... زنم.... دام... چنانت... فکنم............. تا که تو در بند روی... لاف... دگر من نزنم زار... بگریم... به نهان... گریه... کنم.. از دل و جان............ اشک.. بتابم چو رسن، دام.. ز افغان بتنم قلب.. نهم در.. وسطش، ...می بِزُدایم.... غلطش............. بعد.. روم بهر ..خفا محو ...کنم جان و تنم شد چو دلت نرم همی مست و چمان سوی منی............ طاوُسِ خوش. نقش تویی، روبهِ مکّار منم ای... که... عیان... آمدی ام... ناز کنان... آمدی ام............. قند و عسل.. آمده ای آب شوی در دهنم شوقِ ....ملاقاتِ خدا، ..خوفِ ...دلم... کرده... رجا............. بار دگر کی بشود.... بندِ دو پایت... رسنم؟ اندُهِ آن.. رویِ ...قمر... می برد... این... آبِ ....نظر............ هان.. مبر از یاد مرا. ای شهِ شیرین ذَقَنم احمد رضوان تو چرا.. بوسه... نمی دهی.. به ما؟! ........... آبِ حیا. سر بکشم حرمت و حد را شکنم
بدیدی ای جوانشیری.. چه پاسخ.. دادت... آن.. دلبر؟..........به.. افغان ها و زاری ها، به حُزنت... خفته... در جگّر به جای.. آب.. بر.. آتش.. نهادش.. نفت.. و.. روغن را.......... فغان شد رعد و رود اشکت، جگر شد غرقِ خون اندر چه آرم آهِ سرکش من؟ چه.. سازم جان چو آتشدان؟.......... که.. قلبِ خاره کِی لرزد؟ شود.. کی نرم.. در مجمر؟ تبه.... امیّدم.... آورد... او، سیه... بختم... که... اللّهم.......... بُد.. ار.. چوبین.. و سنگین بت،.. بُد اقبالم بسی بهتر خجل از قلب خویشم من چو در گوشش چنین خوانم:.........."نمی دانم... دلا دیگر.. که خصم.. است او و یا.. یاور" رسد.. آیا.. مرا.. روزی.. که... از این.. کفر.. گویی ها........... پشیمان گردمی خندان، چو خُل وضعانِ خوش باور؟!
قامتِ رعنای.... توست... سروِ ...خرامانِ من...........سبزی چشمانِ توست، سبزه ی بُستان من چند... به پیشم بناز، سخت.. مرا مست ساز............عشوه ی اندام توست... باده ی مستان من غنچه ی کامت گشای، خنده ی ماهت نمای............کاندُهِ* رخسار توست... تلخی. و حرمان من عشقِ تو ام گشته چون خانه و مأوا.. ستون...........پاکیِ ...دامانِ ...توست.. حائطِ ..کاشانِ من چشم.. چو رویت بدید.. شَمِّه ی عفّت شنید............خرقه ی آن حُجبِ توست... بر تنِ عریان من خرّم و.. سبزینه.. بخت.. آمده ام چون درخت............صحبتِ ..آرام ...توست... رحمت ...باران من دیده ی بد... کور.. باد... درد و بلا.. دور... باد.............تا که ثنا گویِ ..توست ..این ..لبِ خندان من پَر زن و نزدیک... آی، قُمریِ ...قوقو... سُرای...........دوریِ جانکاهِ توست... حسرت و خُسران من مه رخم ای "جان نثار" آن.. "بله" را بر لب آر...........همسری و وصل توست... نیمه ی ایمان من
بخندم... چون سلیمان.. که در دامت شکارم.......... دگر غم من ندارم.. که یاری... چون تو دارم برقصم مست و بی دل، کنم بی مال و منزل.......... شهنشاهیِّ عالم.. تو گر... باشی... نگارم بدان... چشمانِ... زیبا... بلرزانی.... تنم... را.......... شنو.. آوایِ.. این تن... چو سنتورم چو تارم تو را تا.. دیده ام من.. شدم... بر داد و شیون.......... بجز.. رخسار ماهت.. در این.. خاطر.. نیارم رهان.. شهتیرِ خود را... بزن شمشیرِ خود را.......... ز.. سودا وز.. مصیبت.. دمادم.. کن... نثارم بمیرانم.... بمیران،... فروزان... و... خروشان.......... تَرَق تَق تَق ز عشقت، چو اسپندی به نارم ببستم.. بارِ.. اشکم،.. نشستم.. تا.. بخوانی.......... مرا خندان.. و.. رقصان به سویت ره سپارم
بارالها.. خوش.. ز مشتاقان رویت.. غم گُسار.......... رحمتی کن.. مرهمی.. بر قلب عُشّاقت گذار روز و شب بس ناله ها بر جانبت سر داده اند.......... بختِ بد، هم زخمِ چشم از جان آنان... دور دار بندگی محصول عمر آمد، بلا شد کبر و حرص.......... دورشان.. ساز ای خدا آفاتِ کِشت از کشتزار صد.. گنه.. گر کرده اند اندر خفا، توبت... پذیر........... آبروی.. رفته شان.. را نزدِ.. خویشت... باز آر ظنِّ باطل.. وان... ریا را.. در نمازت.. سوختند........... تا که.. بِگْریدند.. پنهان.. از.. خلایق.. زار.. زار بر.. تمسخرهای مردم... صبر. بگرفتند. پیش.......... نیش و نفرین سخت بشنیدند و گردیدند خوار .نآمدست آیا کنون... آن وقتِ موعودی که باب.......... باز بُگْشایی... تو... بر... مستانِ... دلْ اُمّیدوار؟ ای جوانشیری گرت هنگام سلطانی... رسید.......... همچنانت.. جان و تن،. اندر گدایی اش.. گمار
ممنونم سینای عزیزم تو هم می تونی یه جستار شبیه من درست کنی و شعرات رو توی این انجمن هم بذاری واقعاً دلم برای تو و شعرات همیشه تنگ میشه. اگه شعرات رو اینجا بذاری می دونم ازش استقبال میشه، هر چند که دیگه از شِعرای من بخاطر سوابقِ سوء، زیاد اینجا ازشون استقبالی نمیشه!
سینا SINA نوشته شده:انیشتین جان چقد زیبا سرودی فرستم بر تو و شعرت درودی
عزیزم زین دو بیتی گیج گشتم!!!! مگر استاد نسبیت نبودی؟؟؟؟
زیبا بود درود برشما
آقای سینا دژاگه, من عضو انجمن شاعران نیستم, دوتا شعراتونو از این انجمن خوندم. به نظر خیلی زیبا بودن. خوشحال می شم یه جستار وا کنین و اشعارتونو اونجا قرار بدین